Ka një presion të heshtur që na ndjek: duhet të jemi diku. Duhet të kemi arritur diçka. Duhet të kemi “dalë në rregull”. Dhe sa herë që shohim të tjerët duke lëvizur, duke postuar suksese, duke shpallur fitore, brenda nesh lind një zë i vogël: Po unë?
Ne jemi mësuar ta masim veten me orën e tjetrit. Me ritmin e tij. Me standardin e tij. Dhe kur ora jonë nuk përputhet, e quajmë veten të vonuar.
Por jeta nuk është garë me kronometër. Është proces me thellësi.
Një pemë nuk rritet duke e tërhequr nga degët. Ajo rritet në heshtje, nën tokë, shumë kohë para se të duket mbi sipërfaqe. Dhe ajo pjesë që nuk shihet është ajo që e mban.
Edhe ti ke periudha që duken të ngadalta. Që duken të paqarta. Që duken si stagnim. Por shpesh ato janë periudhat ku po ndërtohet baza. Ku po rregullohen bindjet. Ku po formohet karakteri.
Problemi është se ne e quajmë procesin dështim vetëm sepse nuk ka duartrokitje.
Ne harrojmë që çdo njeri ka një ritëm të vetin. Disa shpërthejnë herët dhe shuhen shpejt. Disa rriten ngadalë dhe zgjasin gjatë. Qëndrueshmëria nuk bërtet — ajo punon.
Në vend që të pyesësh “Pse nuk jam atje?”, pyet: “A jam duke u bërë ai që duhet për të qenë atje?”
Sepse suksesi pa pjekuri është zhurmë. Ndërsa pjekuria pa zhurmë është forcë.
Ti nuk je vonë. Je në proces.
Dhe procesi nuk është dënim. Është ndërtim.
✍️ Shuajb Isufi